Muzeum w Chrzanowie opowiada o modzie damskiej Belle Époque

Chrzanowskie muzeum przygotowało materiał o epoce nazywanej Belle Époque. Ten okres zaczął się w 1871 roku, kiedy skończyła się wojna francusko-pruska, i trwał do wybuchu I wojny światowej w 1914 roku. Zanim tekst przechodzi do strojów, przypomina tło epoki. Centrum kultury był wtedy Paryż, gdzie w 1889 roku otwarto Wystawę Światową, a na nią zbudowano wieżę Eiffla.

Autorzy piszą o wynalazkach i odkryciach tamtych lat: pierwszych samochodach, pneumatycznych oponach Michelina, kinematografie i pokazach filmowych braci Lumière. Wspominają też odkrycie radioaktywności i dwie Nagrody Nobla Marii Skłodowskiej-Curie. Opisują secesję w sztuce i architekturze. Jako przykłady bliskie mieszkańcom regionu podają krakowski Teatr Stary i dom „Pod Globusem”, które zaprojektował Franciszek Mączyński. Jest też mowa o literaturze, m.in. o Prouście, Zoli i Rimbaudzie, oraz o muzyce salonowej i operetce.

Główna część tekstu dotyczy mody. Muzeum zwraca uwagę na stroje widoczne na zdjęciach z albumu rodziny Loewenfeldów. Róża Loewenfeld pozowała do zdjęć w ciężkich sukniach, a córki Henryka Loewenfelda nosiły lżejsze sukienki, w których dało się jeździć na rowerze.

Tekst opisuje też, jak krynolinę zastąpiła tiurniura, nazywana „cul de Paris”. Nowy krój wymyślił Charles Worth, krawiec cesarzowej Eugenii. Cesarzowa wolała jednak krynolinę i go nie przyjęła. Nowa sylwetka przyjęła się dopiero po upadku Drugiego Cesarstwa w 1870 roku: obszerny tył sukni równoważyła wypięta pierś. Tiurniurę robiono jako podkładkę z perkalu i fiszbinów, stalowy stelaż albo sztywną poduszkę.